خداست

رسم عاشقی

دختری بود نابینا که از خودش تنفر داشت نه فقط از خود ، بلکه از

تمام دنیا

تنفر داشت اما یکنفر را دوست داشت “ دلداده اش را “ با او چنین

 گفته

 بود : « اگر روزی قادر به دیدن باشم حتی اگر فقط برای یک لحظه

 بتوانم

دنیا را ببینم عروس تو و رویاهای تو خواهم شد » و چنین شد که آمد

 آن

روزی که یک نفر پیدا شد که حاضر شود چشمهای خودش را به

 دختر نابینا

بدهد و دختر آسمان را دید و زمین را ، رودخانه ها و درختها را آدمیان

 و پرنده

 ها را و نفرت از روانش رخت بر بست دلداده به دیدنش آمد و یاد

 آورد وعده

دیرینش شد : « بیا و با من عروسی کن ببین که سالهای سال

منتظرت

مانده ام » دختر برخود بلرزید و به زمزمه با خود گفت : « این چه

بخت

شومی است که مرا رها نمی کند ؟ » دلداده اش هم نابینا بود و

دختر

قاطعانه جواب داد : قادر به همسری با او نیست دلداده رو به دیگر

 سو کرد

که دختر اشکهایش را نبیند و در حالی که از او دور می شد گفت :

« پس به من قول بده که مواظب چشمانم باشی . . .»